Niçin yazıyorsunuz? Yazmak sizin için bir uğraş mı, yoksa bir gereksinim mi?
Ben yazmayı bir uğraş olarak değil, daha çok bir iç ihtiyaç olarak görüyorum. İnsan hayatı boyunca birçok duygu biriktirir; sevinçler, kırgınlıklar, sorular, arayışlar… Bunların hepsini sadece konuşarak anlatmak mümkün olmaz. Yazmak, insanın iç dünyasıyla yaptığı en samimi konuşmalardan biridir.
Benim için yazmak biraz da hatırlamak demektir. Yaşananların zaman içinde unutulup gitmesine razı olamayan bir tarafım var. Kaleme aldığım her cümle, aslında hayatın içinden geçen bir anıyı, bir düşünceyi veya bir sorgulamayı geleceğe bırakma çabasıdır. Bu yüzden yazı benim için yalnızca bir uğraş değil; düşünmenin, anlamanın ve paylaşmanın bir yoludur.

İlk yazdığınız anı anımsıyor musunuz; nasıl başladınız?
İlk yazdığım metni hatırladığımda aklıma büyük bir edebî başlangıçtan çok, küçük ama samimi bir adım geliyor. Aslında yazma süreci çoğu insan için fark edilmeden başlar. Bir defterin kenarına düşülen bir not, bir düşünce kırıntısı, bazen de insanın kendi kendine sorduğu bir soru…
Benim yazma serüvenim de böyle başladı. Önce yaşadığım olayları ve zihnimi meşgul eden düşünceleri küçük notlar hâlinde yazıyordum. Zamanla bu notların bir araya geldiğinde bir anlam bütünlüğü oluşturduğunu fark ettim. İşte o anda yazının sadece bir ifade aracı değil, aynı zamanda düşünceleri inşa eden bir alan olduğunu anladım. Böylece yazmak benim hayatımda giderek daha önemli bir yer edinmeye başladı.

Kitabınıza ilk imza attığıñız anda neler hissettiniz? Bir okur imzalamanız için size kitabınızı uzattığında aklınızdan géçen ilk düşünce ne olmuştu?
Bir kitabın altına imza atmak, dışarıdan bakıldığında basit bir hareket gibi görünebilir. Oysa yazar için bu anın içinde yılların emeği, sabrı ve düşünce yolculuğu vardır. İlk kez kitabımın sayfasına imza attığımda içimde tuhaf bir duygu karışımı oluştu. Bir yandan büyük bir mutluluk ve gurur hissederken, diğer yandan da derin bir sorumluluk duygusu hissettim.
Bir okurun kitabı bana uzattığı o ilk an ise gerçekten unutulmazdı. Çünkü o an şunu fark ediyorsunuz: Yazdığınız satırlar artık yalnızca size ait değil. Onlar, başka insanların hayatına da dokunmaya başlamış. Bir okuyucunun kitabınızı elinde tutması, aslında sizin düşüncelerinizle kurduğu bir bağın göstergesidir. İşte o an insanın aklından geçen ilk düşünce şu olur: “Demek ki yazılan bir cümle gerçekten bir kalbe ulaşabiliyormuş.”

Şimdiye dek kitap fuarına gittiniz mi? Binaya ilk girişinizden standları gezişinize dek yaşadığınız duyguları tarif edebilir misiniz?
Evet, kitap fuarlarına katıldım. Kitap fuarları benim için her zaman özel bir atmosfer taşımıştır. Bir fuarın kapısından içeri girdiğiniz anda hissedilen şey yalnızca bir etkinliğe katılmak değildir; sanki büyük bir düşünce dünyasının içine adım atmış gibi olursunuz.
Standlar arasında dolaşırken farklı yazarların dünyalarıyla karşılaşırsınız. Her kitap bir hayatın, bir düşüncenin veya bir hayalin izlerini taşır. İnsan, raflar arasında yürürken sadece kitaplara değil, aynı zamanda insanlığın birikmiş hafızasına da dokunduğunu hisseder. O kalabalık içinde dolaşırken insanın içinden geçen duygu çoğu zaman şudur: “Bu kadar çok hikâye ve düşünce bir araya gelmişken, insanın dünyaya bakışı nasıl aynı kalabilir?”

Kitap fuarınıñ okuma kültürümüze katkısı var mı? Soñ yıllarda her ilde düzenlenmeye başladı, bu konuda ne düşünüyorsunuz?
Kitap fuarlarının okuma kültürü açısından önemli bir rol oynadığını düşünüyorum. Çünkü kitap sadece bir nesne değildir; aynı zamanda bir buluşma vesilesidir. Okuyucuların yazarlarla tanışması, kitaplarla yüz yüze gelmesi ve edebiyatın canlı bir ortam içinde paylaşılması çok kıymetli bir deneyimdir.
Son yıllarda fuarların farklı şehirlerde düzenlenmeye başlaması ise oldukça sevindirici bir gelişmedir. Çünkü kitapların yalnızca büyük şehirlerin kültür ortamına hapsolması doğru değildir. Anadolu’nun her köşesinde kitaba ulaşmak isteyen insanlar var. Bu etkinlikler sayesinde kitaplar daha geniş kitlelerle buluşuyor ve okuma kültürü daha güçlü bir şekilde yayılıyor.

Yazarken neler yapıyorsunuz? Kendinize has bir yöntemiñiz var mı?
Yazma sürecim genellikle bir düşünce veya bir sahneyle başlar. Bazen bir cümle zihnimde yankılanır, bazen de bir olayın bıraktığı iz yazıya dönüşmek ister. O anlarda hemen not almayı tercih ederim. Çünkü düşünceler bazen çok hızlı geçip gidebilir.
Yazarken benim için en önemli şey sakinliktir. Gürültüden uzak, zihnin kendisiyle baş başa kalabildiği bir ortam yazıyı besler. Bazen uzun süre düşünür, tek bir paragraf üzerinde çalışırım. Bazen de kelimeler ardı ardına gelerek sayfaları doldurur. Aslında yazmak biraz sabır işidir. Bir metnin olgunlaşması için zaman tanımak gerekir.

Kendinize örnek aldığınız yérli veya yabancı bir yazar var mı? Étkilendiğiniz, üslubunu beğenip yola çıktığınız…
Her yazar aslında okuduğu yazarların bıraktığı izlerle büyür. İnsan, farkında olmadan okuduğu metinlerin dilinden, düşüncesinden ve bakış açısından etkilenir. Benim için de hem yerli hem yabancı birçok yazarın metinleri öğretici oldu.
Ancak özellikle hayatın içinden gelen, insanın duygularını samimi bir şekilde anlatabilen yazarlar bana her zaman daha yakın gelmiştir. Çünkü edebiyatın en güçlü tarafı bana göre gösterişli cümleler değil, insanın kalbine dokunan sahiciliktir.

Edebiyatıñ günümüzdeki değeri üzerine ne düşünüyorsunuz? Çağımızıñ koşulları içindeki yérini nasıl değerlerdirirsiniz?
Günümüzde teknoloji hayatımızın merkezinde yer alıyor ve bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolay. Ancak bütün bu hızın içinde insanın iç dünyasına dokunan alanların değeri daha da artıyor. İşte edebiyat tam da bu noktada önemli bir yer tutuyor.
Edebiyat, insanın kendisini anlamasına yardımcı olan en güçlü araçlardan biridir. Bir roman okurken aslında yalnızca bir hikâyeyi takip etmeyiz; aynı zamanda insan ruhunun farklı yönlerini keşfederiz. Bu yüzden çağımız ne kadar değişirse değişsin, insanın hikâyelere ve anlatılara olan ihtiyacı hiçbir zaman ortadan kalkmayacaktır.

Yaşamadığınız bir duyguyu yazabilir misiniz? Böylesi bir metni okuyucunuñ doğalmış gibi hissetmesini nasıl sağlardınız?
Bir yazar her duyguyu birebir yaşamış olmayabilir. Ancak insanın en büyük gücü empati kurabilmesidir. İnsanları gözlemlemek, onların hikâyelerini dinlemek ve hayatın içindeki duyguları anlamaya çalışmak yazarı zenginleştirir.
Yazar, kalemiyle başka hayatların içine girebilmelidir. Bu sayede yaşamadığı bir duyguyu bile samimi bir şekilde anlatabilir. Okuyucunun o duyguyu gerçekmiş gibi hissetmesi ise yazarın gözlem gücüne ve içtenliğine bağlıdır.

Öykü ya da şiirlerinizde kendinizden söz éttiğiniz oluyor mu?
Bir metnin içinde yazarın izleri mutlaka vardır; bazen açık bir şekilde, bazen de satır aralarında… İnsan, kendi hayatından tamamen bağımsız bir metin yazamaz. Çünkü her kelime biraz da yazarın dünyasından süzülerek gelir.
Bu yüzden yazılan her metinde az ya da çok kişisel bir iz bulunur. Bence bu durum yazıyı daha samimi ve daha gerçek kılar.

Yazdıklarıñızı ilk kime okutuyorsunuz? Niçin?
Yazılan bir metnin başka gözler tarafından okunması oldukça değerlidir. Çünkü yazar bazen kendi metnine fazla yakın olduğu için bazı noktaları fark edemeyebilir. Bu nedenle güvendiğim birkaç kişinin fikirlerini almak benim için önemlidir.
Samimi eleştiriler bir metni geliştirir. Bazen küçük bir yorum bile metnin yönünü değiştirebilir.

Kurgusunu beğenmediğiniz bir çalışmayı okuduğunuzda ne hissediyorsunuz? “Ben olsam böyle yazardım.” dédiğiniz bir eser var mı?
Okurken zaman zaman farklı bir anlatım tercih edilebilirdi diye düşündüğüm olur. Ancak edebiyatın güzelliği de burada yatar. Her yazarın dünyası, bakış açısı ve anlatım biçimi farklıdır.
Bu yüzden bir eseri değerlendirirken önce onun kendi iç mantığını anlamaya çalışırım. Çünkü her metin, yazıldığı zihnin ve duygunun bir yansımasıdır.

Kitabevlerine ne sıklıkla gidersiniz? Kitap alırken nelere dikkat édersiniz? Okuyucularınıza önereceğiniz ilk kitap ne olurdu?
Kitabevleri benim için sadece alışveriş yapılan yerler değildir; aynı zamanda düşüncelerin dolaştığı bir mekândır. Raflar arasında dolaşmak, yeni kitapları incelemek ve farklı konulara göz atmak bana her zaman ilham verir.
Kitap seçerken genellikle kitabın konusuna, anlatım diline ve yazarın yaklaşımına dikkat ederim. Okuyuculara önerim ise merak duygusunu kaybetmeden okumalarıdır. Çünkü gerçek okuma serüveni merakla başlar.

Kalem mi, klavye mi? Hangisiyle yazılmalı?
Aslında önemli olan yazının hangi araçla yazıldığı değil, hangi duyguyla yazıldığıdır. Kalemle yazmanın ayrı bir samimiyeti vardır; klavye ise düşüncelerin daha hızlı akmasına yardımcı olur.
Ben her ikisini de kullanıyorum. Bazen bir defterde başlayan bir cümle, bilgisayar ekranında uzun bir metne dönüşebiliyor.

Okurlarınıza son sözüñüz ne olurdu?
Okumak, insanın dünyasını genişleten en güçlü alışkanlıklardan biridir. Her kitap, yeni bir düşünceye, yeni bir bakış açısına kapı aralar.
Okurlara söylemek istediğim en önemli şey şu olurdu: Merak etmeyi bırakmayın. Çünkü merak eden insan okumaya devam eder, okuyan insan ise dünyayı daha derin bir şekilde anlamaya başlar.

Kategori : Genel - Etiketler : - Tarih : 24 Nisan 2026