Niçin yazıyorsunuz? Yazmak sizin için bir uğraş mı, yoksa bir gereksinim mi?
İster bir bilimsel yazı olsun, ister şiir, öykü olsun yazmak beni dindiren erinçlik veren bir gereksinim. İşte bu gereksinim yapıla yapıla sürekli bir uğraşa dönüştü.
İlk yazdığınız anı anımsıyor musunuz; nasıl başladınız?
Evet, ilk okul 4. sınıfta evdeki boş zamanlarımda Hz. Ali öyküleri yazardım. Benim o 1957-1960 ilkokul yıllarımda Hz. Ali öykü kitapları yaygındı. Orta Okul ile lisede ise şiire başladım. İlk şiirim Varlık dergisinin 1968 yıllığında basıldı, adı “Kamlumbağa Çık dışarı”. O sırada İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde öğrenciydim. Benim “Behçet Necatigil’in Solgun Gülü” ile “1960 Kuşağı Türk Şairleri” adlı iki edebiyat inceleme yazım Hürriyet Yayınlarının “Yeni Edebiyat” dergisinde 1971’de yayımlandı. Ancak ilk Toplu Şiir kitabım ise oldukça geç benim 71 yaşımda Kutlu Yayınları’nda yayımlandı: Sevgi Sözleri (2018)
Kitabınıza ilk imza attığıñız anda neler hissettiniz? Bir okur imzalamanız için size kitabınızı uzattığında aklınızdan géçen ilk düşünce ne olmuştu?
Kuşkusuz büyük bir mutluluk! Kişi ne yazsa yazsın tek kendisi için yazmaz, başkalar için yazar. Yazmanın da amacı duygularını bilgisini başkalarına ulaştırmak. Bu yüzden bir bilgin ya da yazar bir okurunun uzattığı kitabına imzalaması, bir dergide eseri için ister inceleme yada eleştiri yazıldığını görmesi ona sonsuz mutluluk verir.
Şimdiye dek kitap fuarına gittiniz mi? Binaya ilk girişinizden standları gezişinize dek yaşadığınız duyguları tarif edebilir misiniz?
Sürekli yuırt dışında konferaslara katılma, değişik ülkelerdeki üniversitelerde kimi kısa, kimi uzun süreli dersler verme yüzünden, Türkiye’deki kitap fuarlarını çoğunlukla kaçırdım. Yine de sanırım yalnızca iki kez katıldım. Ancak önümüzdeki yıl Kurlu Yayınevi’nin kitap fuarlarından birine katılmaya çabalayacağım! Katıldığın iki fuar beni gerçekten mutlu etti, insanların büyük bir merakla kitap standlarını gezmeleri, kitap satın almaları, akşam kapıdan çıkarken ellerinde torba dolusu kitapla çıkmalarını görmek, beni yazmaya daha çok dürttü.
Kitap fuarınıñ okuma kültürümüze katkısı var mı? Soñ yıllarda her ilde düzenlenmeye başladı, bu konuda ne düşünüyorsunuz?
Kitap fuarları gerçekten çok önemli kişilere okuma zevki ve alışkanlığı vermesi bakımından. Her ilde kitap fuarları okumayı daha da yaygınlaştırmada çok etkilidirler.
Yazarken neler yapıyorsunuz? Kendinize has bir yöntemiñiz var mı?
Tabii çocukluk ve ilk genliğimde kağıtlara, defterlere elle yazardım. Sonra 1965’te küçük daktilom olunca kağt ve defterlerdeki karalamalarımı daktilomda temize çekerdim. Sonra 1983’te ilk küçük bilgisayarım oldu Apple IIc adlI belleği yalnızca 1 MB olan.
Yazarken dünde şimdi de çok dağınığım, belirli bir yöntem izlemem. Kuşkusuz şimdi son olarak 2025’te aldığım çok güçlü bir bilgisayarım var belleği 1 TB olan, masamda sürekli açık durur sabahtan gece yatmaya dek, aklıma geldikçe bilgisayarıın başına geçer yazar yazar çeşitli dosyalara bölerim. Yalnız kimse gülmesin, 10 parmakla değil, iki parmakla yazıyorum!
Kendinize örnek aldığınız yérli veya yabancı bir yazar var mı? Étkilendiğiniz, üslubunu beğenip yola çıktığınız…
Eskiden çok beğenip etkilendiğim yerli yabancı yazarlar oldu. Hala çok kitap okurum çeşitli yerli yabancı yazarlardan, ancak artık örnek aldığım bir yazar yok bu 78 yaşımda, kendimi örnek alıyorum uzun bir süredir.
Edebiyatıñ günümüzdeki değeri üzerine ne düşünüyorsunuz? Çağımızıñ koşulları içindeki yérini nasıl değerlerdirirsiniz?
Edebiyat geçmiş yüzyıllardan daha bugün bu 21. yüzyıl için çok daha önemli ve gerekli! Sözde medeniyet ilerledi teknoloji bakımından, özellikle daha çok insanı topluca öldürecek korkunç roketler, uçaklar, bombalar yapmada bütün ülkeler yarışıyor. Açıkçası geçmüş yüzyıllardan daha çok bu yüzyılda dünyamızı toptan yok etmeye doğru bir gidiş gözlemliyorum. Üstün silahlara sahip olma çılgınlığını görüyorum insanlarda. Bu yüzden edebiyat çok gerekli yazarlar ozanlar daha gerekli bugün için, edebiyatın bütün bu çılgınlıklara söyleyecek sözü var, buna inanıyorum.
Yaşamadığınız bir duyguyu yazabilir misiniz? Böylesi bir metni okuyucunuñ doğalmış gibi hissetmesini nasıl sağlardınız?
Yazılabilir kuşkusuz. Okuyucuya doğal olarak verilebilmesi için bu duyguyu yaşamış gibi yaşamanız gerekir kendi içinizde.
Öykü ya da şiirlerinizde kendinizden söz éttiğiniz oluyor mu?
Şiirlerimde zaten hep varım, yer yer kendimden de çok söz etmişliğim var. Uzun bir şiirimden birkaç dizelik örnek vereyim:
Bendim, kendimdim
etle tırnak gibi
gözümün karası
gönlümün yarası gibi
yüzümdüm, başımdım, elim ayağımdım
ne oldu yitirdim
nerede unuttum seni… (“Bendim”, Sevgi Sözleri, 2018)
Yazdıklarıñızı ilk kime okutuyorsunuz? Niçin?
Yabancılara okuturum, beni tanımayanlara. Çünkü arkadaşlarınız sizi eleştirmekten çekinirler.
Kurgusunu beğenmediğiniz bir çalışmayı okuduğunuzda ne hissediyorsunuz? “Ben olsam böyle yazardım.” dédiğiniz bir eser var mı?
Yok, beğenmediğimi daha 30 sayfadan fazla okumam ve üzerine yorum yapmam. Beğendiklerimi ise, sonuna kadar zevkle okurum.
Kitabevlerine ne sıklıkla gidersiniz? Kitap alırken nelere dikkat édersiniz? Okuyucularınıza önereceğiniz ilk kitap ne olurdu?
Eskiden daha sık giderdim, ancak şimdi daha çok internet kitapçılarından satın alıyorum.
Okuyuculara ilk önerim: bir kitabı satın almadan önce o kitap hakkınaki eleştirileri okumalarını salık veririm. Tanıdığınız daha önce kitaplarını okuduğunuz bir yazar ise, biraz daha güven duyarsınız satın alırken. Bence önerilecek ilk kitap yoktur, çok kitap okumalı!
Kalem mi, klavye mi? Hangisiyle yazılmalı?
Artık klavye yaygınlaştı, kalemle yazan var mı? Sayıları çok azdır. İsteyen istediğiyle yazar kuşkusuz!
Okurlarınıza son sözüñüz ne olurdu?
Bu yaşadığımız çağda bizi bize anlatacak tek kaynak kitaptır, silah değil!
Kategori : Genel - Etiketler : - Tarih : 29 Nisan 2026
